Pozew w kontroli incydentalnej niedozwolonych postanowień umownych

Oglądaj, słuchaj, ćwicz - zdobywaj nowe umiejętności online

Pozew w kontroli incydentalnej niedozwolonych postanowień umownych – WZÓR

 

Łódź, dnia 16 lutego 2011 roku

Sąd Rejonowy w Łodzi

Wydział II Cywilny

90-913 Łódź, Al. Kusocińskiego 9

 

Powód:

Emil Nowicki, zam. 91-122 Łódź, ul. Linka 10 m. 2

Pozwany:

Władysław Wolniewicz, zam. 90-007 Łódź, ul. Kwadratowa 2

prowadzący pod wskazanym powyżej adresem działalność gospodarczą pod nazwą FineBuilding Władysław Wolniewicz

 

Pozew o zapłatę

W imieniu własnym wnoszę o:

1. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 39.500 (słownie: trzydzieści dziewięć tysięcy pięćset) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 września 2009 roku do dnia zapłaty,

2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych,

3. przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność powoda,

4. wydanie wyroku zaocznego w wypadkach prawem przewidzianych,

5. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność sposobu i okoliczności zawarcia i wykonania umowy łączącej strony.

 

Uzasadnienie

W dniu 3 stycznia 2009 roku strony zawarły umowę deweloperską nr 13/2009 (dowód: kopia umowy).

Umowa zawiera w § 7 postanowienie o treści „W przypadku wzrostu kursu dolara w stosunku do złotego, cena lokalu mieszkalnego rośnie w odpowiednim stosunku do tej zmiany, w przypadku spadku kursu, cena lokalu mieszkalnego nie ulega zmianie.”

Umowa zawierana pomiędzy stronami nie była indywidualnie negocjowana, przeciwnie, wpisano do niej tylko moje dane (czyli nabywcy), oznaczenie lokalu mieszkalnego oraz cenę.

Z tych względów należy przyjąć, iż wskazane powyżej postanowienie § 7 umowy nie było uzgadniane indywidualnie (stosownie do treści art. 3851 § 3 kpc). Dodatkowo, kształtuje ono prawa i obowiązki stron w sposób całkowicie nierównoprawny, co rażąco narusza moje interesy jako konsumenta i już przez to jest sprzeczne z dobrymi obyczajami.

Powyższy wniosek płynie z faktu, że zakwestionowane postanowienie chroni jedynie przedsiębiorcę – dewelopera przed ewentualnym wzrostem cen na rynku, ale nie gwarantuje takiej ochrony konsumentowi, w przypadku, gdy ceny są obniżane.

Należy więc zakwalifikować postanowienie § 7 umowy jako niedozwoloną klauzulę umowną.

Z treści art. 3851 § 1 kpc wynika, że niedozwolone postanowienie umowne nie wiąże konsumenta. Z tych względów obliczyłem, iż kwota, jaką nadpłaciłem w związku z treścią podanego postanowienia, począwszy od dnia zawarcia umowy do dnia sporządzenia wezwania do zapłaty, wynosiła 39.500 zł (dowód: kopia wyliczenia). Wezwanie do zapłaty zostało doręczone pozwanemu w dniu 1 września 2009 roku i wzywało do zwrotu wskazanej kwoty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (dowód: kopia wezwania, kopia dowodu doręczenia wezwania). Z uwagi na powyższe pozwany jest w zwłoce od dnia 9 września 2009 roku.

Z tych względów pozew jest uzasadniony.

 

W załączeniu:

– dowody wymienione w treści pozwu,

– odpis pozwu i załączników,

– dowód uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 1.975 zł.

 

Leave a Reply